ഓട്ടൊയിൽനിന്നിറങ്ങി നടക്കുംബോൾ നലല്ല വെയിലുണ്ടയിരുന്നു. അവൻ മെല്ളെ ഒന്ന്‌ മേലോട്ടു നൊക്കി, ശോ എന്തൊരു വെയിലാണിത്‌, കണ്ണുമഞ്ഞളിച്ചു പോയി. ഇങ്ങനെപോയാ എങ്ങനാ ഇവിടെ ജീവിക്കുക. അവൻ മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തു. ഓട്ടോയിൽനിന്നിറങ്ങി നേരെ നടന്നു, ആദ്യത്തെ റൈറ്റ് എടുക്കാനാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്. ഇനി കുറച്ചുകൂടി നടന്നാ മതി . അവൻ നടത്തത്തിന് ഇത്തിരി സ്പീഡ് കൂട്ടി.

വഴിവക്കിൽ ഇളനീർ വിൽക്കാൻ വച്ചിരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മനസിനാകെയൊരു ഉന്മേഷം വന്നതു പോലെ തോന്നി അവന് . കടയില്കയറി ഒരു ഇളനീർ കുടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ആലോചിച്ചു പത്തുമണിക്ക് വരാനാണ് അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നത്, അപ്പോൾ ഇനിയും പതിനഞ്ചു മിനുട്ടുണ്ട്. ഇളനീരിനു കാശുകൊടുക്കുമ്പോൾ അവൻ ആലോചിച്ചു ഒരു ഇളനീരിനു നാൽപതു രൂപയോ? എൻ്റെ ദൈവമേ !. വീട്ടിൽ ഉള്ളപ്പോൾ ആർക്കും വേണ്ടാത്ത സാധനമാ !. വീട്ടിൽ വെക്കേഷന് പോകുമ്പോ ‘അമ്മ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പറയുമായിരുന്നു “വെറുതെയിരിക്കുന്ന നേരം രണ്ടു ഇളനീർ കുടിച്ചുകൂടെ നിനക്ക്?” ഞാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഉള്ളൂ അമ്മക്ക് എന്തും, അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണ് .

ആലോചിച്ചാലോച് അവൻ പാർക്കിൽ എത്തി. അവൻ ചുറ്റും ഒന്ന് തിരഞ്ഞു, അവൾ വന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന്. ആ തിരച്ചിലിനു അവസാനമായി അവൻ അവളെ കണ്ടു, കുറച്ചു ദൂരെയുള്ള ഒരു മാവിൻചോട്ടിൽ ഒരു മഞ്ഞ ചുരിദാർ ഇട്ടുകൊണ്ട് അവൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.വലിയ ഭംഗിയൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും അവൾ സുന്ദരി തന്നെ ആയിരുന്നു. “ഈ പെണ്ണ് നേരത്തെതന്നെ വന്നോ” അവളെ കണ്ടയുടൻ അവൻ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു . അവനെ കണ്ടയുടൻ അവൾ ചിരിച്ചു. ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു ആ ചിരിക്ക്.

എന്റെ കൂട്ടുകാരൻറെ കൂട്ടുകാരിയുടെ കൂട്ടുകാരിയാണ് ഇവൾ, അങ്ങനെയാണ് പരിചയപ്പെട്ടത്. ആദ്യം ഫോണിലൂടെയാണ് പരിചയപ്പെട്ടത്. പിന്നെപ്പിന്നെ ഇടക്കിടക്ക് സംസാരിക്കുമായിരുന്നു, പിന്നെ അതൊരു ശീലമായി, മണിക്കൂറുകളോളം ദൈർഘ്യമുള്ള സംസാരങ്ങൾ. ഇപ്പൊ ഒരു വര്ഷം തികയുന്നു. ഒരുപാടു കാര്യങ്ങൾ ഷെയർ ചെയ്തു. എപ്പോഴും അവൾതന്നെയായിരുന്നു വിളിക്കാറുള്ളത്, ഒരു ജോലിയും കൂലിയും ഇല്ലാത്ത എൻറെ കയ്യിൽ എവിടന്നാ ക്യാഷ് . പരസ്പരം അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ വളരെ കുറച്ചു മാത്രം. ഒരു നല്ല സൗഹൃദം!. ഇന്നലെ ആയിരുന്നു അവൾ ചോദിച്ചത് “ഇതിപ്പോ ഒരുപാടു കാലമായില്ലേ ഫോണിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നു, നമുക്കൊന്ന് കണ്ടാലോ ?” “ഓ പിന്നെന്താ” എന്നായിരുന്നു എന്റെ മറുപടി . അങ്ങനെയാണ് ഈ മീറ്റിംഗ് ഉണ്ടായതു.

“നീ എന്തൂട്ടാ മോനെ ഇങ്ങനെ ആലോചിക്കുന്നേ ?” ആ ചോദ്യം അവനെ ചിന്തയിൽനിന്നുണർത്തി. അവൻ ഒരു അളിഞ്ഞ ചിരിയോടെ അവളോട് ചോദിച്ചു “ഹേയ് ഹായ് , എന്താ മോളെ വിശേഷങ്ങൾ? “. “ഹമ് സുഖം തന്നെ മോനെ…..

ആ സംസാരങ്ങൾ മണിക്കൂറുകളോളം നീണ്ടുനിന്നു. സംസാരിച്ചു സംസാരിച്ചു സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ യാത്ര പറയാൻ നിക്കുമ്പോ അവൾ അവനോട് ചോദിച്ചു “നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ? എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാടു ഇഷ്ടമാണ് ” അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു മറുപടിക്കു വേണ്ടി അവൾ കാത്തുനിന്നു . കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം അവൻ പറഞ്ഞു “ഞാൻ ഇതിനുള്ള മറുപടി ഒരു രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ട് പറയാം”..

തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ അവൻ ആലോചിച്ചു അവൾക്കു സംഘടമായിട്ടുണ്ടോ ആവോ…എനിക്കും അവളെ ഇഷ്ടമാണ്, ചുമ്മാ ഒരു സർപ്രൈസിന് വേണ്ടിയാണ് ഒരു രണ്ടു ദിവസത്തെ ഗാപ് ചോദിച്ചത്. രണ്ടു ദിവസത്തിനു ശേഷം നേരിട്ട് വന്നു അവളോട് പറയണം “എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് “.

അന്ന് അവൻ കുറച്ചു നേരത്തെതന്നെ എണീച്ചു, കുളിച്ചു ഡ്രസ്സ് മാറി ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നാണ് ആ മൂന്നാമത്തെ ദിവസം, ഇഷ്ടമാണെന്നു പറയുമ്പോ ഉണ്ടാവാൻ പോകുന്ന, അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി അവൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.

പതിവില്ലാതെ അവൻ കുറച്ചു സ്പീഡിലാണ് അവൻ അന്ന് ബൈക്കോടിച്ചതു, പക്ഷേ ആ യാത്രക്ക് മിനിറ്റുകളുടെ ദൈർഘ്യമാണുണ്ടായിരുന്നത് എന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു. എതിരിൽനിന്നു വന്ന ഒരു ലോറിയിൽ ഇടിച്ചു തെറിച്ചു വീഴുമ്പോ അവന്റെ മനസ് അവളെ ഒന്നു കാണാൻ കൊതിച്ചിരുന്നു, ഒരു രണ്ടു മിനിട്ടു സമയമായിരുന്നു അവൻ ദൈവത്തിനോട് അപേക്ഷിച്ചത് “അവളോട് ഇഷ്ടമാണെന്നു പറയാൻ “…

ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ്,ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് ജീവിതത്തിൽ നടക്കുക. ഒടുവിൽ തൻ്റെ ചുടുചോരയിൽ തൻ്റെ ടീഷർട്ടിൽ അവൻ “ഐ ലവ് യു” എന്ന മൂന്നു വാക്കുകൾ എഴുതികൊണ്ടു യാത്രയായി . ആ മുഖത്തു ഒരു ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു, എന്തോ പറയാനുള്ളത് പറഞ്ഞു തീർത്തത് പോലെ. ഒരുപക്ഷെ അവൻ ആലോചിച്ചിരിക്കാം അവൻ ഇത് പറയുമ്പോഴുള്ള അവളുടെ ചിരി.

കൂട്ടുകാരെ സ്നേഹത്തിനു ഒരുക്കലും ഗാപ് വാക്കാതിരിക്കുക, നമുക്ക് കിട്ടിയ ഈ ജീവിതം സ്നേഹിക്കാനുള്ളതാണ്, സ്നേഹിച്ചു മരിക്കാനുള്ളതാണ് അല്ലാതെ ഉള്ളിലേ സ്നേഹം അടക്കിപിടിക്കാനുള്ളതല്ല. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ സെക്കൻഡ്‌സും വളരെ വിലയുള്ളതാണ്, പോയാൽ തിരിച്ചു കിട്ടാത്തത്.

Kindest Regards
Sibeesh Venu

Here, I am going to share with you my story, of being considered an IT professional. I had been thinking about sharing my story with you for a long time. And now I decide that it is time. Please share me your thoughts and feedback. That really matters a lot to me, you have no idea how much I love to hear from you.

Podcasts

• Amazon
• Google
• Apple

My book

Take your Raspberry Pi further with Asp.net and Microsoft Azure. Run .Net Core applications on Raspberry Pi and turn your Pi into an IoT hub or use it for Edge and Central computing.

Get your copy here.

Let me introduce myself

In short, An engineer by profession and writer by passion. I have written close to 500 blogs on my blog. And I upload videos on my YouTube channels Njan Oru Malayali and Sibeesh Passion. I like photography and usually upload pictures on Unsplash. You can find my achievements here. You can always see my online resume here.

The professional cycle

Here I am going to say about each cycle that I have gone through in my life.

Childhood

There is a place called Trichur, a district of the state of Kerala in India (which is also known as “God’s own country”). That is where I was born. My childhood was not that good, as we didn’t have enough money for living. My mom struggled a lot to make each day liveable. But we were happy together. In our childhood, we played so many things, games which are unknown to the new generation.

In the year 2007, I passed my HSC from GHSS. My favorite subjects were Computer Science and Chemistry, yeah there is a reason behind it. The teachers of those two subjects were amazing, we were good friends in fact. Those two years (2005 to 2007) were beautiful.

Coming back to life. I have two elder sisters, as we were belonging to a poor class family, my parents were not able to make us graduate. Eventually, that chance came to me as I was born a boy. Yeah, that’s true, in India we had this comparison of boys and girls in that decade. So it was I chosen as a warrior, warrior to solve all of our financial crises and other problem, a wall, which acts as a barrier to the problems.

I usually go to work during my vacation time. Here in India, we get 2 months of leave every year. So, I utilize these two months for going to work and earn a bit amount of money so that I can help my family. Most of the time the daily payment was about 100 -150 INR (That’s 2 or 3 $). The time of the work was 8.00 am – 6.00 pm. The feeling of getting hard-earned money each day was amazing.

I bought my first favorite branded Jean with the amount I earned in my 10th class (SSLC) vacation. And I bought my first mobile (Nokia 111oi) with my 12th class vacation salary.

Finally, I joined Engineering with my friend Ajay, he is the one who boosted me to select engineering. Trust me, I would have chosen some coolie work, where we get paid around 200 – 300 INR (Now it is 8$) daily. Thank you, Ajay, you have put the first light on my career.

Engineering College

I was a backbencher (second last, most of the time). I still don’t know why I was not studying enough there, in every exam somehow managed only to get a pass mark, not less, not more. Please be noted that this is my story, there were students who were scoring 100 out of 100.

I must say that, apart from teaching, the college was fantastic, we had full freedom. What are all the things you will do when you get full freedom at that age? As a result, studies were postponed to just a day before the exam. I have got many friends there, we enjoyed ourselves a lot even if no one had money in our hands. How many of you wish to go back to your college life, where you don’t have as much money as you have now? I am sure, you still wish to go back. Again I must say thanks to all my friends to make those days wonderful. I wasn’t a dreamer in those days, I was not even having an aim, the only goal I set in mind was to get a job as soon as possible.

Finally, I got my engineering degree in the year 2011 (luckily with no arrears).

Internship at HCL CDC, a step towards a job

In a wink, four years passed. Finally, I was an Engineer (with no job). There was not even one campus recruitment in my college. How does it sound? After all, it doesn’t matter where your life takes you, what matters is how you are facing it.

What matters most is, how you see yourself.

Few days after I managed to get a job in a hotel as a receptionist, where the employees were forced to spend almost 15 hours a day. Even though it was not related to my degree, I continued to do that job, I hardly needed a job. The only thing I wanted was money, no matter how little it is.

Usually, the wok timing was 8.00 AM to 11 PM, in between we were allowed for a tea break and lunch break. Every night I was saying to my mind that this is not something that I need, but again in the morning I woke up and go to the hotel.  A few days later I decided to quit that job. I could do that job only for two months. That was the moment I got such a huge amount of money in my hand (6200 Indian Rupees). My two months’ salary, felt really good.

I was almost running to catch my bus to go home, as it was hectic two months without seeing my parents. I bought an umbrella for myself before going home (a 3 fold one, that was the trend at that time), and I gave all the remaining money to my mom. Can you guess how would that moment be?

After a few days, back to coding, in my 12th class, I took Computer science, I must thank my computer science teacher Jisha here. She is the one who taught me coding. In my Engineering classes, coding was a rare thing. I joined a Dot Net course at HCL CDC Trichur, Kerala. We were a group of 5 people from college (Me, Ajay, Ansary, Murali, Aghil), who decided to join this course. And yeah, we were doing very well there, it was not the same as in college life, we become mature, we were paying attention to each class, we were doing demos. The best part is, we joined a mentorship program there and could teach a few students there while we were studying, my first mentoring program.

Yeah, I was continuing the internship program there in HCL CDC till my course ends (6 months). Thanks to all HCL CDC members for giving me that opportunity. I started my professional career there.

I got my first reward Certificate of excellence, my first professional award.

Moving to Chennai

Later in my career, I got a job in a small company as a software trainee. I still remember the day, how I went for the interview there, if I am right, I was ill with a high fever. But I had to make a move and attend the interview, so I and my friend Ansary boarded a local train to Chennai, Tamilnadu.

We passed the interview, and we joined that company, the salary was 5000 INR per month, living in Chennai with 5000 rupees was indeed a tough task. But luckily, we were able to sustain that. After a year, I got a salary increment of 12,000 rupees per month, which was a great relief. Finally, I was starting to have a relaxed life.

Joining in C# corner

In the year 2012, I came to know about the communities and how people are helping each other in our professional world. I joined C# corner, which was my first step toward community contribution. As you all know starting things are pretty much easy, continuing is not. There was no participation’s from my end for another two years, I got buried in my office work.

In the year 2014, I logged in to C# corner again and started contributing to the community. There I received a warm welcome from all the C# corner family members. I really appreciate that. Many thanks to C# corner. And from 2014, I was on the monthly winner’s list of C# corner several times, and my articles were selected in Asp.Net as the article of the day page. These things really motivated me to contribute more.

In Jan 2015, I was awarded as C# corner MVP, my first C# Corner MVP award. I was really happy that I was given a chance to be a part of the C# Corner annual conference as a result. That was the place where I got to know about the Microsoft MVP program. I had set my goal of becoming a Microsoft MVP there.

In the year 2015, I started my own blog and joined DZone, where I have been awarded MVB (Most Valuable Blogger).

In Jan 2016, I was awarded C# Corner MVP for the second time. I was super excited to see my contributions were recognized. Thanks much to all of my readers. I kept contributing to communities like C# corner, Code Project, DZone, MSDN, Asp.Net, Stack Overflow, Tech-Net, etc.

2016, April 1st was the day that I can never forget in my life. There is a saying “Patience pays off”. It is true, I got rewarded for my patience and hard work. I would treat this as one of the great achievements in my life. Feeling proud to be a part of such a great community. I was supercharged to read a mail received in my mailbox, saying that I had been selected as Microsoft MVP. I was screaming like anything, for a few minutes I forgot that I was in the office.

Effect of being a Microsoft MVP

After my first Microsoft MVP award, the following days were fantastic, each day my inbox was filled with appreciation emails and congratulations from my colleagues and friends. Many thanks to my Employer Customer Analytics India, the motivations you have shown were much appreciable. My image was published on my company website. I felt proud when I saw that. That was cool, right?

As an MVP, I was given the chance to be a part of Product Group Interaction (PGI) events organized by Microsoft. I met a lot of wonderful techie professionals, I learned a lot from them. I was recognized in the crowd, which was really new to me. And I enjoyed it, still enjoying it. It is a great feeling when people ask you for some suggestions or help, I really improved myself when giving suggestions or help. You will learn in that way a lot.

Back to Kerala

Though I had worked with many companies in my life, the one which I liked working with until this moment was, CA(Customer Analytics), which is where I started my community activities. The management was very friendly and supportive of my activities. But I had to leave that company as I thought of moving to my hometown, so I joined Cognizant Technology Solutions and applied for a transfer to Cochin. And it took over a year of a time span to get the transfer, and finally, I am back in Kerala in the year 2017.

It all went well, and now I am in a position to solve all of my financial crisis and other problems. I am doing that for almost 7 years now. The best part is, I started living with my own family, my world. Life is smooth now, and I could say that I have gained the capacity to make it straight and smooth no matter what the barrier is. Thanks a lot to my parents, for making me who I am today.

Moving to Germany

In September 2018 I moved to Germany as I had got a wonderful opportunity to work with medialesson GmbH, Germany. Life has its own Artificial Intelligence or Magic to surprise you in many ways, trust me, it does to me, so it will do to you the same. All you need is the patience to wait for your turn, always remember that the construction of a palace takes more time than an ordinary building.

I have this hobby of capturing the places I visit and always try to see the place through my camera. I have to admit that, I am not a great photographer, but it is something I love to do. I usually create a Facebook page for the cities I live. I did create one for Pforzheim, Germany, you can find it here. I would really appreciate your feedback on my Unsplash page here.

Joining LiveTiles and Move to Sligo, Ireland

It was one of the tough decisions in my career to move both from medialesson GmbH and Germany, and relocate to Sligo, Ireland. I joined LiveTiles as a Full Stack Developer Lead on March 8, 2021. I will be seeing Sligo through my camera and will be uploading the pictures here on the Facebook page.

Relieving from LiveTiles, Ireland

25/02/2022 was my last day at LiveTiles, was an incredible journey. I learned a lot from my time at LiveTiles. Below are some of the achievements.

1. Chosen as one of the top 3 managers
2. Promoted as a Product Director from Full Stack Developer Lead
3. Received Get Shit Done award
4. Selected as best beard once (laugh)

Thanks, LiveTiles for the opportunity.

Joining Microsoft – Dublin, Ireland

In April 2022, I joined Microsoft as a Software Engineer at the Dublin, Ireland location. It wasn’t easy to leave my previous employer, LiveTiles. I can’t wait to learn and explore more with Microsoft. I will keep you posted about my achievements.

Video version of this Post (Malayalam)

Career advice

I’m neither an expert nor a guru, but still, I would like to point out some do’s and don’ts which is a drop I learned from an ocean.

Do’s

• Try to be a master in at least one technology you love. Talk, write an answer about that technology
  you love.
• Always get to know what is happening in the industry, try to be aware of the technologies released
  each month.
• Be passionate about the technologies.
• Always participate in all the local user groups (Facebook, Linked In, Google Plus…)
• Whenever you are given an opportunity to work or experience, never miss that chance. It can be in your office or in any crowd. Be confident and take that chance, it will do magic.
• Last but not least always love your family and take care of their needs. This will give you the strength to move on.
• Adjust your time/calendar for your career and family, work-life balance is very important. Isn’t it?

Don’ts

• Never run behind awards or titles, those will automatically come to you but it may take little time. There is a quote “Never worry about the delay of your success compared to others. Because construction of a palace takes more time than an ordinary building”.
• Never do anything disrespectful to others, There are three things you cannot recover in life, the moment after it’s missed, the word after it’s said and the moment after it’s wasted.
• Be you, and maintain it. Never pilfer what others have done.
• We live in a society, and each people are different, so never criticize anyone, they have their own character like you do.
• And do not show off, I am not saying showing off is a bad thing. But if you do it every time, everywhere, then there are high chances, that people will judge your character in the wrong way. There is a saying ” The better you feel about yourself, the less you need to show off”
• Never miss the best of your life, FAMILY.

Conclusion

Did I miss anything that you may think is needed? I hope you liked this article. Without your help and feedback, I would haven’t reached where I am today. Thanks much. Please share with me your valuable suggestions and feedback.

I always love motivational words, and reading them is one of my hobbies. Trust, sometimes, some words can do miracles in your life. I would like to conclude this post with some of the quotes which I like most.

• Be yourself everyone else is already taken
• Today is the tomorrow of yesterday
• If opportunity doesn’t knock, build a door
• To begin, Begin!
• If you expect the world to be fair with you because you are fair,  you’re fooling yourself. That’s like expecting the lion not to eat you because you didn’t eat him
• Never worry about the delay of your success compared to others. Because construction of a palace takes more time than an ordinary building
• I never lose. Either I win or I learn
• The journey of a thousand miles begins with one step!
• Being positive in a negative situation is a sign of wisdom and character!
• No matter how good a person you are, there will always be someone criticizing you
• Talk to yourself once a day, otherwise, you may miss meeting an excellent person in this world
• If you’re going through hell, keep going
• There are two ways of spreading light: be the candle or the mirror that reflects it
• Believe you can and you’re halfway there
• Anyone who has never made a mistake has never tried anything new
• Less me, more we
• You only live once, but if you do it right, once is enough
• “Anyone who stops learning is old, whether at twenty or eighty. Anyone who keeps learning stays young.”

Your turn. What do you think?

Thanks a lot for giving me the most important thing in your life, your time, and for reading my story. I would really appreciate your feedback on anything I have shared here. I wish you all the very best. Below are the places I am active, let’s connect there.

Medium

GitHub

StackOverflow

LinkedIn

Facebook

Twitter

Instagram

Unsplash

YouTube

Kindest Regards
Sibeesh Venu

ആരോ തട്ടി ഉണര്തിയത്‌പോലെ അവൻ അന്നും വളരെ യാന്ത്രികമായി എഴുന്നേറ്റു .എന്തെന്നറിയാത്ത മൂകമായ ഒരു അവസ്ഥ .എത്ര നാളുകൾക്ക് മുൻപാണ്‌ ഞാൻ ഇങ്ങനെയായി തീർന്നത് . അവൻ തന്നോട് തന്നെ ചോതിച്ചു . അറിയില്ല . എന്തായാലും ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്‌ . ഞാൻ ഒരുപാടു മാറിയിരിക്കുന്നു .തന്റെ മനസിനെ ഇളം കാറ്റിനോടൊപ്പം അഴിച്ചുവിടാതെ അവൻ അവന്റെ ചിന്തകൾക് അവിടെ തന്നെ അറുതി വരുത്തി . ഒരുപാടൊരുപാട് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇതേപറ്റി .

അവൻ ക്ലോക്കിൽ നോക്കികൊണ്ട്‌ മനസിനോട് പിറുപിറുത്തു . ഒന്ന് നേരം വെളുക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ !!!. പിന്നെ ഒരു ഓട്ടമായിരുന്നു കുളിമുരിയിലോട്ട് . റെഡിയായി കൊളേജിലോട്ടു പോകാൻ പുറത്തേക്കു വന്നപോഴേക്കും ബസ്‌ പോയികഴിഞ്ഞിരുന്നു . അതിവേഗം തന്നെ ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു .

ഒരു യുദ്ധത്തിനു തയ്യാർ എന്ന മട്ടിൽ ഒരു വശത്തു പ്രിന്സിപളും കൂട്ടുകാരും നിൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ഓട്ടോയിൽനിന്ന് എത്തിനോക്കിയ രഖു കണ്ട കാഴ്ച്ച അതായിരുന്നു. ഒടുവിൽ രണ്ടും കല്പിച്ച് സിംഹമാടയിലേക്കെന്ന പോലെ അവൻ പ്രിന്സിപലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു .ഒരു ഇരയെ കിട്ടിയ സന്തോഷം ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു .എന്താ നീ എന്നും ഇത്ര വൈകി വരുന്നത് എന്ന ചോത്യത്തിനു ഒരു മങ്ങിയ മൌനം മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ഉത്തരം . എന്നാൽ ആ മൌനത്തിൽ അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു “ഞാൻ എപ്പോ വന്നാലും തനിക്കെന്താടാ മൊട്ട തലയാ ???”.

ഒടുവിൽ യുദ്ധത്തിനു അറുതി വരുത്തിയതു പോലെ അദ്ദേഹം അവനെ പറഞ്ഞു വിട്ടു .ഓടിപോയി ക്ലാസ്സിൽ കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ക്ലാസ്സ്‌ ആരംഭിച്ചിരുന്നു .നിശബ്ദനായി തല കുനിച്ചു നിന്ന അവനെ നോക്കി ടീച്ചർ “ഗെറ്റ് ഇന്” എന്ന് അമർത്തിയ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. കേട്ടപാടെ അവൻ അവന്റെ സീറ്റിലൊട്ടു ഓടി.

നിശബ്ധതക്ക് സമയ സൂചികളെ ഇത്ര വേകത്തിൽ തിരിക്കാൻ ആകുമോ?ഇന്റർവെൽ സമയത്ത് ഒരു കൂട്ടുകാരാൻ വന്നു ചുമലിൽ തട്ടിയപ്പോഴാണ് അവൻ അറിഞ്ഞത്. മനസ് മറ്റേതോ ലോകത്തിലായിരുന്നു.എന്നും എല്ലാരോടും ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ പയ്യനിലുണ്ടായ മാറ്റം എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .”എല്ലാവരും!!! ”

മനസ് അവളെ കാണുവാൻ ഓടി കിതച്ചു വന്ന നാളുകൾ അവൻ ഒരു വേദനയോടെ ഓർത്തു.ഓർമയുടെ താളുകൾ ഒരു ചെറു തെന്നൽ സ്പർശത്തിൽ ചലിച്ചു. കാലത്തെയുള്ള സൈക്കിൾ യാത്ര എന്നും പുതുമയുള്ളതായിരുന്നു . ഒരുമിച്ചങ്ങനെ സൈക്കിൾ ഉന്തി നടക്കുമ്പോൾ തോന്നും ഈ ലോകം തന്നെ നമുക്ക് വേണ്ടി തീർത്തതാകും എന്ന്. ഒരുപാടൊരുപാട് സുന്ദരമായിരുന്നു ആ ചെറു പൂകളുള്ള മരങ്ങളും കുളങ്ങളും. ചെരുമഴയിൽ നനഞ്ഞ ഇലകളിൽ നിന്നും താഴോട്ട് പതിക്ക്യാൻ വെംബി നില്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ നേത്രങ്ങൾക്ക് കുളിർമയെകുന്നതയിരുന്നു . അങ്ങനെ ആ പ്രണയത്തിൽ ഉണ്ടായ ഓരോരോ മധുര നിമിഷങ്ങളും അവന്റെ മനസിലോട്ടു വിളിക്കാത്ത ഒരു അധിധി കണക്കെ കടന്നു വന്നു. അത് അവന്റെ നെത്രങ്ങളെ നനയിപിച്ചു.

കൊഴിഞ്ഞു പോയ ദിനങ്ങളിലെന്നോ അവൻ അവനു അവളോടുള്ള പ്രണയം അറിഞ്ഞു .എന്നാൽ ആ ഇഷ്ടം തനിക്കു ഇത്രമാത്രം വേദനകൾ സമർപിക്കാൻ മാത്രം കഴിവുള്ളതായിരുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവൻ അറിയാൻ ഒരുപാടു വൈകിയിരുന്നു .

ഇന്നും അവൾ സന്തോഷവതിയാണ് . ആ അഴകുള്ള പുഞ്ചിരി ഇന്നും അവള്ക്കുണ്ട്.പിന്നെ പിന്നെ അവളെ കാണുമ്പോൾ അവൻ ചിരിക്കാരുണ്ടായിരുന്നു . “വാടി നിറം മങ്ങിയ ഇല നറു നിലാവിനെ നോക്കി നോക്കി ചിരിക്കുന്നതുപോലെ”!!!.

മനസിന്റെ ശ്രീകോവിലിൻ ഉള്ളിലെ പ്രതിഷ്ഠയെ പൂചിക്കാൻ ആകാത്ത കൈകളെ പ്രകികൊണ്ട് അവൻ തേങ്ങി. എന്തെന്നറിയാതെ ….

A short story by,
Sibeesh Venu

എന്നത്തെയുംപോലെ അമ്മയുടെ ശക്തമായ ശകാരം കേട്ടാണ് രവി അന്നും എഴുന്നേറ്റത് . ഒരു മുറുമുരുപോടെ അവന്‍ അമ്മയോട് ചോതിച്ചു “എന്തിനാ അമ്മേ ഇങനെ കെടന്നു കാറുന്നെ ” അമ്മയുടെ ചുട്ട മറുപടി കേട്ടപ്പോള്‍ ഒരു പൂച്ചകുട്ടിയെ പോലെ അവന്‍ കിടക്കയില്‍നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പല്ല് തേക്കാന്‍ പോയി. പല്ല് തേച്ചു കഴിഞ്ഞു അവന്‍ അവന്‍ തീന്മേശയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. എവിടെ നിന്നോ ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേള്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു “ദേ അമ്മേ ഗണപതി തീന്മേശയില്‍ വന്നട്ടുണ്ട്‌, ഇവനൊക്കെ ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ടു കഴിച്ചൂടെ , വൃത്തികെട്ടവന്‍ . ഓ പിന്നെ ഇത്ര വൃത്തി ഒക്കെ മതി രവി പറഞ്ഞു . അവന്‍ ചായ കുടിചോണ്ടിരിക്കുംബോല്‍ തന്നെ ചേച്ചി ഓഫീസിലോട്ട് പോയി.

ഇനി നമുക്കെ രവിയെ കുറിച്ച് പറയാം. രവി , എഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞു ചുമ്മാ ഇരിക്കുന്ന ഒരു ചെക്കന്‍.അങ്ങനെ ചുമ്മാ ഇരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല . കാലത്തേ ചായകുടി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അവന്‍ അവന്റെ കൂടുകാരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടും. ഇങ്ങനെ കഴിച്ചു കഴിച്ചു തേരാ പാര നടക്കുന്ന ഒരു സംഘം ചെക്കന്മാര്‍. നമ്മുടെ രവിയാണ് സംഘത്തിന്റെ തലൈവന്‍ . കാലത്തേ ഉള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു പിന്നെ രവി ഉച്ചക്ക് ഉണ്ണാന്‍ മാത്രമേ വീടിലോട്ടു പോവു. പിന്നെ വീണ്ടും തുടങ്ങും ഇത് വരെ വീട്ടിലേക്കായി അവന്‍ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല . അവന്റെ അമ്മ എപ്പോഴും പറയും “ഇന്റെ രാമേട്ടന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെകില്‍ ഇങ്ങനെ ഒന്നും നടക്കില്ലായിരുന്നു ” രവിയുടെ അച്ഛന്‍ രവിക്ക് മൂന്ന് വയസുല്ലപ്പോഴേ മരിച്ചുപോയി.

പാവപെട്ട അമ്മയും ചേച്ചിയുമാണ് അവനെ വളര്‍ത്തിയത്‌. എന്നാല്‍ ആ ഒരു വിച്ചരങ്ങലോന്നും രവിക്കില്ല. അവന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കിടയില്‍ വിലസി നടക്കുകയാണ് അവന്റെ ഒരേ ഒരു പണി. എന്നത്തേയും പോലെ രവിയും കൂട്ടുകാരും അമ്പലപരംബില്‍ ഒത്തുകൂടി. വളര്‍ന്നു വരുന്ന ടെക്നോളജിയുടെ പോരയ്മയെ പറ്റി അവര്‍ ഒരുപാടു സംസാരിച്ചു. രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ നടക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളും പോംവഴികളും അങ്ങനെ പലതും അവര്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്തു.
സംസരിച്ചങ്ങനെ ഇരുന്നപ്പോള്‍ ആര്‍ക്കും സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. വെയില്‍ നല്ല വണ്ണം ആയപ്പോള്‍ അവര്‍ എല്ലാവരും അമ്പലത്തിനെ മുന്നിലുള്ള ആള്തരയിലോട്ടു നീങ്ങി. അപ്പോള്‍ ആരോ സിനിമയെ പറ്റി സംസാരിച്ചു . ആ സംസാരം അവസാനിച്ചത്‌ “എന്നാ പിന്നെ ഒരു സിനിമക്ക് പോയാലോ ?” എന്നുള്ള ചോത്യതിലയിരുന്നു. എന്നാ പിന്നെ അങ്ങനെയയികൊട്ടെ!. എല്ലാരും ഒറ്റ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

രവി അപ്പോള്‍ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു , ചേച്ചിയുടെ കമ്പനിയുടെ അടുത്തുകൂടെ വേണം തീയറ്ററില്‍ പോവാന്‍. ചെചിയെങ്ങനും കണ്ടാല്‍ പ്ലാന്‍ മൊത്തം ക്യാന്‍സല്‍ ആകും. ആലോചിച്ചാലോചിച്ച് ഒടിവില്‍ അവനു ഒരു വഴി കിട്ടി. കൂട്ടുകാരന്റെ ബൈക്ക് വാങ്ങി ടൌണ്‍ വഴി ചുറ്റി പോകാം. എന്താ കുറച്ചു ദൂരെ ചുറ്റി പോണം അത്രെയല്ലേ ഉള്ളു. പിന്നെ എനിക്ക് കുറച്ചു നേരം ബൈക്ക് ഓടിക്കുകയും ആവാം. ആ ചെചിയോടൊരു ബൈക്ക് വാങ്ങിത്തരാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് മാസം രണ്ടു കഴിഞ്ഞു . ഇപ്പോഴും അതെ മറുപടി തന്നെ “നീ പോയി ഒരു ജോലി വാങ്ങീട് വാ ബൈക്ക് വാങ്ങിതരം”. ഇവര്ടെയൊക്കെ വിചാരം ഈ ജോലിന്നു പറയാനാ സാധനം നമ്മ വിചാരിച്ച ഉടനെ കിട്ടും എന്നാണ് .

തീയട്ടരില്‍ ഭയങ്കര തിരക്ക് ആയിരുന്നു. പൊതുവേ വിജയുടെ പടങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഇവിടെ തിരക്കുണ്ടാവരുണ്ട്. അപ്പോള്‍ അവന്‍ ആലോചിച്ചു നമ്മുടെ കേരളത്തില്‍ മാത്രമേ വിജയ്ക്ക് ഫാന്സോക്കെ ഉള്ളു. തമിഴ്നാട്ടില്‍ എല്ലാം തലയാണ് നമ്മുടെ അജിത്‌ അണ്ണന്‍ തന്നെ . ഇന്റര്‍വെല്‍ സമയത്ത് കൂട്ടുകാരെല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന് അവര്‍ സാധാരണ ചെയ്യുന്ന പനിയിലോട്ടു തിരിഞ്ഞു. വായ്നോട്ടം.

അങ്ങനെ പടം കണ്ടു തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ സമയം ഒരു പാട് വയ്കിയിരുന്നു . എന്തായാലും ചേച്ചി വെട്ടിലോട്ടു പോയികാണും എന്ന് വിചാരിച്ചു അവന്‍ മറ്റു കൂടുകാരുടെ കൂടെ നടന്നാണ് പോയത്. വീടിലോട്ട് പോകുന്ന വഴിയില്‍ ഒരു കവലയുണ്ട്. ആ കവലയില്‍നിന്നു രണ്ടു കിലോമീറ്റര്‍ പോയാല്‍ രവിയുടെ വീട് ആണ്.

മഴകലമയതിനാല്‍ റോഡില്‍ മൊത്തം നല്ല വെള്ളമായിരുന്നു. നല്ല ഇരുട്ടും. കവലയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ആകെയുള്ള ഒരു വെളിച്ചം കര്നെരില്‍ ഉള്ള ഒരു സ്ട്രീറ്റ് ലാമ്പ് ആയിരുന്നു. ഇപ്പൊ അതും ഇല്ലണ്ടയിട്ടു രണ്ടാഴ്ചയായി. കൂടുകാരുടെ പതുന്ഘിയുള്ള സംസാരം കേട്ടാണ് രവി ചിന്തയില്‍ നിന്ന് ഉണര്‍ന്നത്. ഒരാള്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു “എന്തൂട്ട് സ്ട്രക്ച്ചരാഡാ ” എന്റമ്മോ .

രവിയുടെ നോട്ടം അങ്ങനെ റോഡിന്‍റെ അരികിലൂടെ നടക്കുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിയില്‍ പതിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണിലും
ആകസ്മികതയായിരുന്നു. കൂട്ടുകാര്‍ പറയുന്നതു ശരി തന്നെ എന്നാ മട്ടില്‍ അവന്‍ തല ആട്ടി.
അവനു തിടുക്കമായിരുന്നു ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മുഖം ഒന്ന് കാണാന്‍. കൂട്ടുകരെക്കള്‍ വെകത്തില്‍ അവന്‍ നടന്നു. പിന്നില്‍ ആരൊക്കെയോ തന്നെ പിന്തുടരുന്നുന്ടെന്നരിഞ്ഞ പെണ്‍കുട്ടി വേഗത്തില്‍ നടക്കാന്‍ തുടങ്ഘി. റോഡില്‍ എങ്ങും ആരും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രവി ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ അടുക്കലോട്ടു ഓടി. അടുതെടിയതും അവന്‍ പറഞ്ഞു “അങ്ങനെയങ്ങ് പോയാലോ ? ഞാങ്ങലോന്നെ കാണട്ടെ !. നിന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടായി . ഇല്ല്യോഡാ മക്കളെ? കൂടുകാര്‍ എല്ലാം ഒരേ സ്വരത്തില്‍ മൂളി.

രവി ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കയ്യില്‍ കയറി പിടിച്ചു പെണ്‍കുട്ടിയെ തിരിച്ചു നിര്‍ത്തി. രവിയുടെ കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങി. ഇരു കണ്ണുകളില്‍നിന്നും കണ്ണുനീര്‍ പൊടിഞ്ഞു. അവനു തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. തൊണ്ടയില്‍ നിന്നും ഒരു ശബ്ദവും പുരതോട്ടു വരുന്നില്ല. അവന്‍ ആകെ കുഴഞ്ഞു . അവന്റെ കൈ
യന്ധ്രികമായി പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കൈ വിട്ടു. പെണ്‍കുട്ടി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഓടി പോയി. അവളുടെ ഓരോരോ കാലടികളും രവിയുടെ നെഞ്ചില്‍ വന്നു വീഴുന്നത് പോലെ തോന്നി അവന്. ഓരോരോ കലോച്ചകളും അവന്റെ ഹൃധയമിടിപിന്‍റെ തലം കൂട്ടി . അവന്‍ ആ നാട് റോട്ടില്‍ ഇരുന്നു.കൂട്ടുകാരന് ഇതെന്തു പറ്റി എന്നറിയാന്‍ കൂട്ടുകാര്‍ അവനരുകില്‍ ഇര്രുന്നു. തന്റെ കൂടുകരോട് രവി തേങ്ങി ” അതെന്റെ ചെചിയാടാ , എന്റെ സ്വന്തം ചേച്ചി. എന്നെ വളര്‍ത്തിയ ചേച്ചി. എന്റെ എല്ലാം. ആ ചേച്ചിയോട് ഞാന്‍ ചെയ്തത് എന്താണ്. ഞാന്‍ എത്ര ക്രൂരനാണ്. ആ രാത്രി മൊത്തം അവന്‍ കരഞ്ഞു. അവന്റെ ഉള്മനസു തെങ്ങികൊടെയിരുന്നു പൊറുക്കാന്‍ പറ്റാത്ത
തെറ്റാണു ഞാന്‍ ചെയ്തത്.

ഒടുവില്‍ അവന്റെ മനസിനെ അവന്‍ സന്ത്വനപെടുത്തി ഒരു പുതിയ തീരുമാനം എടുത്തുകൊണ്ടു. അവനില്‍ ഉറങ്ങികിടക്കുന്ന രവി എന്നാ മ്രുഗത്തെ കൊന്നുകൊണ്ട് . അവന്റെ അമ്മയുടെയും ചേച്ചിയുടെയും സ്വന്തം രവിയായി മാറുക എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ തീരുമാനം. അവന്റെ തീരുമാനത്തില്‍ ഉറച്ചു നില്‍കാന്‍ അവനു കഴിയട്ടെ.

കൂട്ടുകാരന്മാരെ നമ്മള്‍ എല്ലാവരും ഈ ലോകത്തില്‍ ജീവിക്കുന്നവരാണ് . ഈ ലോകം പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് മാത്രം ഉള്ളതല്ല . നമ്മളെ നമ്മലക്കുന്നത് നമ്മുടെ കുടുംഭാവും സമൂഹവും ആണ്. അവിടെ അമ്മയുണ്ട്‌, ചെചിയുണ്ട്, അനുച്ചത്തിയുണ്ട് എല്ലാവരും ഉണ്ട്. നമുക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നത് ജീവിതമല്ല. നമ്മുടെ ജീവിതമായ അമ്മയെയും ചേച്ചിയെയും അനുച്ചതിയെയും കാത്തു രേക്ഷികേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണ് . അത് മരകതിരിക്കുക .

എന്ന് സ്വന്തം
സിബീഷ് വേണു

ARISE, ASPIRE, ATTAIN

hope

“Depression is a global phenomenon that is tampering the lives of thousands of people worldwide per year. According to the statistics Depression affects 121 million people worldwide. It can affect a person’s ability to work, form relationships, and destroy their quality of life. At its most severe depression can lead to suicide and is responsible for 850,000 deaths every year.”

The room was dark. The Only light in the room was of the dimly lit fireplace. Shadows where cast on the walls as the flames danced in the fireplace. The whole atmosphere seemed dull and quiet as if waiting for the ultimate disaster. The king was sitting on an easy chair lost in his thoughts. His eyes had lost the old shine. His face looked tired. He hated to see the enemy’s flags dancing according to his country’s wind. He was in a stage of depression.
“At times of depression and hopelessness one should ‘look out through the window’. Then you will understand that all you have to do is to open the door and get out where tons of opportunities are waiting to embrace you.”
The old king looked through the window. The clouds were darkening. It is going to rain he thought. Suddenly a thunder struck. He woke from his thoughts. He moved towards the door as if guided by an invisible force. He opened it and stepped outside. He couldn’t believe his eyes. The raindrops of hope were falling. He listened carefully to the howling of the wind, he could hear them chanting the words ‘Arise’, ’Aspire’, ‘Attain’.
“Rain is a season of hope, the time when heaven brings its joy to earth. Embrace the rain drops with love and you will find a whole new meaning to LIFE.”
He felt light hearted after the rain. He could hear his conscience speaking to himself. The world itself is destructible, why not an army. He led his army again to enemy’s barracks with a new energy and won the war.

That is the magic of nature. Nature always provides a remedy to all the problems. A depressed person can always find his answer in Nature. Not one living thing in nature would live its life without tasting the bitterness of defeat. Yet life has to go on. Being an optimist is the best way to lead a happy life.
“In three words I can sum up everything I’ve learned about life: it goes on” Said Robert Frost.

Kindest Regards
Sibeesh Venu

Humanity

I see humans. But no humanity

I still remember the look in my mother’s eyes, her fear, when they took me. Every night I think of her and what she might be doing. I look at the starry sky and wonder whether my mother would be looking at the same and thinking about me.

The day when I was brought to this human world, I felt my eyes weren’t enough and wished I had more. All I saw was entirely different from what I had seen in my earlier years. My initial fear was replaced by sheer amazement. It was nothing like my jungle. Everything seemed so busy and noisy.

I was brought to a place where I could see many others like me. Here we had many things that was needed to keep us alive, but we lacked the most important thing needed to feel alive “Freedom”. The rest of our lives were confined to this concrete jungle, a poor imitation of our habitat. My life here taught me one thing, we hunt to live, for our existence and when it is inevitable, past that stage, we animals do not hunt. But for man, hunting is just another game, a game that he plays when he gets bored, sometimes for wealth, pride or fun. By bringing us here he claims to conserve us, protect us, but what he does not understand is that, once he takes the wildness of jungle form us then only a shadow is left in us, a shadow of our past. We are no longer animals, we are just imitations of what we were once. We are obliged to live in this shadow till our lives end behind these bars.

When the initial excitement died, my life in zoo became a routine. Same food, same place and same activities. I missed my jungle. I wanted to feel the air and sun. To rest in the shade of a tree. I wanted to run, leap and feel exhausted. I wondered how humans would feel when they were taken away from their home. I wanted to show them, I wanted them to know my pain. I wanted revenge. I used to show my anger with loud roars when people come to watch me, but I stopped it as soon as I understood that it excited them more, than frightening them. My anger was their entertainment. The crowd always loved an angry tiger than a silent one.

There are many things that humans should learn from us. Sometimes people are referred to as animals when they conduct a bad deed, they call it ‘The animal behavior’ or a ‘ Man’s animal Instincts ‘. But what they forget is we do follow some laws and ethics that we do not cross even in desperate times. But humans do what it takes to survive. They exploit our mother, ‘The Nature’. They abuse their fellow beings, they kill, loot, rape and do whatever it takes to satisfy them. For us killing is something that has to be done only when it is required, we live in sync with the harmony of nature. If it is their superior brain that helps them to do all these, then I am happy that we don’t have those.

Humanity

Image Courtesy: kavehadel

It was a normal day. It was one of the days when the crowd thickened. A lot of people stopped by to see me. They got excited by the slightest of my reactions. I never noticed this boy until he fell into my cage. My first intuition was to pounce at him, make him pay for my pain, the pain of all animals, the brutalities his kind has been doing to the jungle and my family. I ran to him. I was ready to pounce. But as I got near him, I saw fear in his eyes, the same fear that I saw in my mother’s eyes, years back. I was startled. Something inside me was stopping me from having the payback, the revenge which I had been waiting from the day I was brought to this zoo. He was trying to say something to me. Though I didn’t understand human language I could see his eyes pleading for his life. The people around had started to make sounds as if they would frighten me. I roared at them, this time I didn’t entertain them, instead I frightened them. I looked at the boy in front of me. He was looking at me and was still as a grave. That was when the stone hit him. He winced his eyes in pain. Then more stones started flying in. Many hit me. I roared back at them in pain and anger. How could they hurt their own fellow being? How could they hurt him when even an animal like me could see the fear in his eyes? May be they didn’t have any regard for this poor boy’s life. May be one of them had thrown him to me hoping that I would do his deed in my anger. But I am going to prove them wrong. I will show them that we animals are different. Many stones were being thrown, most of them hitting the boy. Tears rolled down his cheeks. I could no longer stand this. I grabbed him by neck like my mother and ran back to my shelter. I remembered my mother protecting me from the predators when I was young. I hadn’t run like this for long. I went to a safe place away from these humans. I laid him down.

But something had gone wrong. Blood was oozing down from his neck where I had held him. His body let out a small shiver and he laid there motionless and still, but his eyes were at peace. I had saved him from this cruel world where he was judged in everything he did, where he was stamped upon by his own brothers so that they could rise high, where he was exploited by the provided so that the high ones could keep their granaries full, where he was sometimes deprived of even the basic necessities. I looked back at the humans, they were still shouting and throwing stones. Is this what they wanted? I roared back at them.

Wildness of jungle can be better than the justice of this world. I am happy that we lacked the cruelty called humanity.

Mahtma Gandhi once said: “You must not lose faith in Humanity!. Humanity is an ocean. If a few drops of the ocean are dirty, the entire ocean doesn’t become dirty.”

Kindest Regards
Sibeesh Venu